خدمات ایمونولوژی و ایمونوفلورسانس

ایمونولوژی

 

تست HLA Typing

بر روی سلولهای هسته دار بدن هر شخص، مولکولهای خاصی وجود دارد که در پاسخ ایمنی نقش دارند. گروه بخصوصی از این مولکوولها (آنتی ژن ها) در بین افراد مختلف یک جامعه تفاوت زیادی دارند و می توانند باعث شناسایی سلول های خودی از غیر خودی گردند. تفاوت در این مولکولها در خویشاوندان نزدیک کمتر می باشد. هرچه افراد از نظر ژنتیکی به هم نزدیک تر باشند این مولکولها در آنها به هم شبیه تر هستند. در صورت انتقال سلول، بافت یا ارگان از یک فرد به فرد دیگر، سیستم ایمنی فرد دریافت کننده با استفاده از تفاوت در این مولکولها متوجه حضور سلولهای غیر خودی شده و نسبت به آنها واکنش نشان می دهد و سعی می نماید سولهای غیر خودی را از بدن حذف نماید. به همین دلیل این مولکولها را آنتی ژن های اصلی بافتی Major Histocompatibility Complexا(MHC) و در انسان Human Leukocyte Antigeا(HLA) می نامند. ارتباط این آنتی ژن ها با ابتلا به بعضی از بیماری ها (خصوصاً بیماری های خودایمن) مشخص گردیده است. در انسان سه کلاس HLA وجود دارد: نوع یک یا HLA کلاس I شامل لوکوس‌ها C,B,A بوده و آنتی‌ژن‌های مربوط به آنها بر روی سطح اکثر سلول‌های هسته‌دار عرضه می‌شوند

 

تست ANA

سیستم ایمنی بدن به طور معمول به مواد خارجی مانند باکتری ها و ویروس ها حمله کرده و آنها را از بین می برد. اما در بیماری هایی به نام بیماری های خود ایمن، سیستم ایمنی بافت های سالم خودی را بیگانه فرض نموده و آنها را مورد حمله قرار می دهد. در این بیماری ها سیستم ایمنی آنتی بادی هایی تولید می کند که به سلول های خودی بدن اتصال یافته و باعث تخریب و نابودی آنها می شوند.سیستم ایمنی ممکن است آنتی بادی علیه هسته سلولها (Anti nuclear Antibody) یا ANA تولید نماید.

آزمایش ANA برای تشخیص مشکلات و بیماری های خودایمن مانند موارد زیر کاربرد دارد:

– آرتریت روماتویید

– لوپوس اریتماتوز سیستمیک (SLE)

– پلی میوزیت (Polymyositis)

– اسکلرودرما

– سندرم شورگن (Sjogren’s syndrome)

میزان این آنتی بادی برعلیه هسته سلولها با روشهای مختلف ایمنولوژیک مانند الایزا میتواند بررسی شود ولی بهترین روش برای سنجش این آنتی بادی روش ایمنوفلورسنت غیر مستقیم (IFA) است.
زیرا امکان مشاهده الگوهای متفاوت آنتی بادی نیز می باشد. درروش IFA،سلولهای واجد هسته به عنوان آنتی ژن روی سطح اسلایدها پوشیده شده اند، سرم بیمار روی چاهک های ایجاد شده روی این اسلایدها اضافه شده و بعد از طی انکوباسیون لازم و شستشو آنتی بادی ضد آنتی بادی انسانی نشاندار با مواد فلورسنت مانند FITC اضافه میشود. در کنار سرم بیمار روی هر اسلاید یک کنترل منفی و یک کنترل مثبت نیز قرار میدهند.
در صورت وجود این آنتی بادی در سرم فرد به آنتی ژن موجود در اسلاید متصل شده و سپس این کمپلکس توسط آنتی بادی کنژوگه شناسایی شدهکه با میکروسکوپ فلوروسنت قابل مشاهده می باشد. با بررسی نمونه ها زیر میکروسکوپ ایمنوفلورسنت و مقایسه الگوی فلورسنتی با الگوی حاصله از کنترل منفی وکنترل مثبت، تیتر و الگوی آنتی بادی هایی را که بر علیه هسته سلولها تولید شده اند، مشخص می شود.

الگوهای مختلف فلورسنتی میتواند مطرح کننده بیماری های اتوایمیون متفاوت باشد. از جمله معمول ترین این الگوها میتوان به موارد زیر اشاره نمود:

١. الگوی هموژن یا منتشره: مرتبط با لوپوس و بیماری های بافت همبند

٢. الگوی نقطه ای: مرتبط با اسکلرودرما،لوپوس،آرتریت روماتوئید،سندرم شوگرن و بیماری های بافت همبند

٣. الگوی هسته ای: مرتبط با اسکلرودرما وpolymyositis

۴. الگوی محیطی: مرتبط با لوپوس

در بررسی بیماریهای اتوایمیون با روش الایزا و روش های مشابه آن فقط وجود اتوآنتی بادی ها یا عدم وجود آن مشخصمی شود ولی الگوهای مشاهده شده با میکروسکوپ فلوروسنت و روش ایمونوفلورسانس می تواند به پزشگ در جهت تشخیص دقیق تر بیماری کمک فراوانی نماید

 

تست های مربوط به حساسیت

١- ارزیابی IgE:

مولکول IgE توسط لنفوسیتهای B خون محیطی، پلاسماسل های موجود در طحال، دستگاه گوارش، دستگاه تنفسی و سیستم لنفوئیدی ترشح می شود. گروههای خاصی از گلبول های سفید از جمله، بازوفیلها و ماست سلهای بافتی دارای رسپتورهای سطحی برای IgE میباشند. در بدو تولد IgE سرم غیر قابل سنجش می باشد اما با افزایش سن سطح IgE نیز افزایش می یابد. در بیماریهای آلرژی آتوپی مانند آسم آتوپی، درماتیت آتوپی و تب یونجه مقادیر بالایی از IgE مشاهده می شود.

IgE همچنین بعنوان یک آنتی بادی راجینی (reagenic) شناخته می شود. عموما مقادیر افزایش یافته IgE نشان دهنده افزایش احتمال واکنش های آلرژیک می باشد. آلودگیهای انگلی (کرمهای قلابدار)، یا آلودگیهای قارچی (آسپرژیلوس) باعث افزایش IgE می شود. کاهش سطح IgE در هایپوگاما گلوبولینمی، بیماری های اتوایمیون، کولیت اولسراتیو، هپاتیت، سرطان و مالاریا دیده می شود. سطح IgE سرم یا خون بند ناف در کودکان می تواند بعنوان یک پیش آگهی برای وقوع واکنش های آلرژیک در آینده در نظر گرفته شود.

٢- آزمایش Rast Test:

چنانچه فردی مبتلا به آلرژی باشد به عنوان بهترین راه تشخیص آلرژی تست خونی رست به وی پیشنهاد می گردد. شایان ذکر است این تست متفاوت از تست های پوستی تشخیص آلرژی می باشد . در این تست آنتی بادی های IgE سرم خون مورد بررسی قرار می گیرد IgE . آنتی بادی همراه با پاسخ های آلرژیک می باشد. اگر نتایج آزمایشات یک فرد نشان دهد که سطح IgE وی در برابر گرده های گل در خون افزایش می یابد در نتیجه این فرد به گرده های گل حساسیت دارد . قابل ذکر است که یک فرد ممکن است طی دوره طولانی دارای IgE مثبت در برخورد با آلرژن باشد در نتیجه تست های تکمیلی می تواند جهت تشخیص بهتر به پزشک کمک کنند. از Rast تست یاradioallergosorbenttest در تشخیص مایت ها ، آلرژن های سگ و گربه ، گرده علف ها ، گرده درختان ، علف های هرز و کپک ها استفاده می شود. این تست در تشخیص آلرژن هایی مانند مایت ها و آلرژن های گربه و سگ همانند تست تشخیص آلرژی پوستی می باشد. جهت تشخیص از راه پوست لازم است فرد آنتی هیستامین و سایر داروهای ضد آلرژی خود را مدتی قبل از انجام تست قطع نماید تا نتیجه ی کاذب از تست دریافت نشود در مواردی شدت آلرژی بالاست و فرد قادر به حذف داروهای خود نمی باشد می توان از این تست جهت تشخیص استفاده کرد.

 

تست های ارزیابی عفونت هلیکوباکتر پیلوری

 

١- تست های سرولوژیک با بررسی سطح آنتی ژن های H. Pylori A, G, M:

آنتی بادی از کلاس IgG در ٩۵-٩۴ درصد بیماران، تقریبأ ٢ ماه پس از ورود باکتری به بدن مثبت شده و پس از ریشه کنی عفونت تا یک سال یا بیشتر مثبت باقی می ماند. آنتی بادی از کلاس IgA نیز در ٩٧-٩۴ درصد بیماران ، تقریبأ ٢ ماه پس از ورود باکتری به بدن مثبت شده و تقریبأ ٣ الی ۴ هفته پس از ریشه کنی عفونت سطح آن کاهش می یابد. آنتی بادی از کلاس IgM شاخص غیر حساس از عفونت حاد می باشد. این تست های سرولوژیکی در تعیین پروتکل درمان ، تأیید نتیجه درمان قطعی و تشخیص بیماری استفاده می شوند.

٢- تست تنفسی اوره (Urea Breath Test):

این روش بر اساس است فعالیت آنزیم اوره آز هلیکوباکتر پیلوری است. اوره نشاندار ( ١۴C- or١٣C- urea) موجود در کپسول خوراکی که توسط بیمار خورده می شود به آمونیاک و CO٢ حاوی کربن نشاندار شده، متابولیزه شده و CO٢ از طریق مخاط به جریان خون انتشار یافته و از آنجا به شش ها و در نهایت به بازدم انتقال می یابد. با جمع آوری CO٢ نشاندار موجود در بازدم میزان CO٢ تولید شده در معده را می توان اندازه گیری نمود. اگر CO٢ نشاندار آشکار گردد نشانه عفونت فعال هلیکوباکتر پیلوری می باشد. به علت دوز بسیار پایین داروی مورد استفاده در این تست، مصرف آن در موارد بارداری و همچنین کودکان مجاز می باشد. حساسیت و ویژگی این روش که بیش از ٩۴ درصد است (ارزش پیشگوئی کننده مثبت یا Positive Predictive Value آن ١۰۰-٨٩% و ارزش پیشگوئی کننده منفی یا Negative Predictive Value آن ٩۴-٨٩%) برای تشخیص اولیه عفونت و پیگیری موفقیت درمان ریشه کن کننده به کار می رود. این روش برای تشخیص H.pylori در اولسرهای پپتیک خونریزی دهنده و یا بدون خونریزی که Biopsy Urease Test آنها منفی شده است ، آدنوکارسینوم معده ، لنفوم MALT، سابقه مثبت فامیلی برای کانسر معده نیز استفاده می شود.

٣- بررسی آنتی ژن هلیکوباکتر پیلوری در مدفوع یا Stool H.Pylori:

آنتی ژن هلیکوباکتر پیلوری را در مدفوع جست و جو می کند.

 

پانل هپاتیت و HIV

HIV:

١- روش الایزا:

وقتی کهHIV وارد بدن می‏شود، یک ماده شیمیایی خاصی از سوی سیستم دفاعی تولید می‏شود که پادتن (آنتی‏بادی) نامیده می‏شود. پادتن‏ها واکنش بدن نسبت به عفونت می‏باشند. بنابراین اگر بدن شخصی پادتن علیهHIV تولید کرده باشد، به معنای آن است که شخص بهHIV آلوده شده است. تولید پادتن در بدن به مدت زمان بین چند روز تا سه هفته نیاز دارد.
روش الایزا استاندارد جهانی برای استفاده در بیمارستانها، بانک‏های خون و یا سازمان‏های انتقال خون را دارا می‏باشد. این آزمایش مستقیما خود ویروس را جستجو نمی‏کند. در این روش، میزان پادتن (آنتی بادی)هایی که بدن شخص آلوده برعلیه HIV تولید کرده، اندازه گرفته می‏شود.

٢- روش Western blot test

به عنوان یک آزمون تأیید کننده به کار می‏رود. که وجود IgG برعلیه چند نوع پروتئین ویروسی را بررسی می‏کند. این تست نسبت به الایزا اختصاصی‏تر بوده از حساسیت کمتری برخوردار است. از آنجا که آزمایش Western blot نسبتا گران است و انجام آن نیز مشکل است. ندرتا به عنوان اولین آزمایش انجام می‏گیرد و بیشتر در تأیید نتایج مثبت یا مشابه آزمایش ELISA بکار می‏رود.

٣- آزمایش HIV-PCR

تست HIV-PCR ژن ویروس (DNA) را در خون ردیابی می‏کند. اگر شخصی آلوده شده باشد DNA ویروس ایدز در خون او وجود خواهد داشت. میزان اطمینان به دقت این تست ٩۵% می‏باشد. بعضی منابع این آزمایش را دو هفته بعد از داشتن ارتباط خطرناک (ارتباطی که به تماس مشکوک با خون منجر شود) و بعضی دیگر ۴ هفته بعد، توصیه می‏کنند. معمولا بین ۵ روز تا یک هفته طول می‏کشد تا نتیجه این آزمایش دریافت شود.

 

هپاتیت B:

ویروس هپاتیت B یک ویروس DNA داراست و مارکرهای آزمایشگاهی که در تشخیص هپاتیت B حائز اهمیت هستند،

شامل:

anti-HВs ,НBeAg ,НBsAg ,НBV DNA و anti-HВc می باشند که در سرم بیماران قابل شناسائی هستند. به طور معمول تشخیص هپاتیت B با تعیین وجود HBsAg صورت می گیرد و حضور این آنتی ژن در سرم نشانه عفونت می باشد که ممکن است حاد یا مزمن باشد. در این حالت اگر IgM anti-HBC مثبت باشد، نشان دهنده حاد بودن بیماری است. مارکرهای سرولوژیکی IgM anti-HBC،HBeAg , HBsAg و نیز HBV DNA به طور متوسط ۸-۴ هفته پس از رویارویی با ویروس افزایش یافته و به سطح قابل شناسایی می رسند، منفی بودن HBsAg تشخیص هپاتیت B را رد نمی کند زیرا ۴۶-۱۲ درصد بیماران مبتلا به نوع حاد بیماری ممکن است در زمان آزمایش، HBsAg منفی باشند که این حالت بیشتر به دلیل انجام شدن آزمایش در مرحله بین منفی شدن HBsAg و مثبت شدن anti-HВs رخ می دهد و در اینجا تشخیص IgM anti-HBC بسیار مفید خواهد بود که در عیار بالا یک مارکر عفونت حاد و یا فعال شدن مجدد عفونت مزمن است. تیتر پائین IgM anti-HBC همراه با HBsAg دلالت بر عفونت قبلی و ایمنی دارد. در نوع فعال هپاتیت B مزمن، حضور مداوم HBeAg و НBV DNA قابل مشاهده است که نشان دهنده تکثیر ویروس و عفونت زایی بالای سرم فرد آلوده است. شناسایی و اندازه گیری کمی DNAویروس ( Viral Load ) جهت شناسایی عفونت حاد باHBV ضروری نیست و تستهای سرولوژیک کافی به نظر می رسند ولی در عفونت مزمن جهت تصمیم گیری در مورد درمان و بررسی وضعیت پاسخ بیمار به آن بسیار اهمیت دارد. تشخیص حضور DNA ویروس در صورت مثبت بودن HBe Ag ضروری به نظر نمی رسد ولی به دلیل وقوع موتاسیون هایی در ژنوم ویروس هپاتیت B که منجر به منفی شدن HBeAg می گردند، تعیین НBV DNA در صورت مثبت بودن HBsAg و منفی بودن HBeAg جهت تعیین تکثیر ویروس ضروری به نظر میرسد، همچنین در موارد هپاتیت B پنهان (Occult hepatitis B) ، تشخیص НBV DNA فاکتوری مهم جهت شناسایی عفونت می باشد. اندازه گیری کمی DNA ویروس می تواند در تصمیم گیری برای درمان موثر باشد به طوری که معمولاً میزان НBV DNA بالاتر از ١۰۵ – ١۰۴ کپی در میلی لیتر خون به عنوان کاندید درمان در نظر گرفته می شود و نیز چندین یافته نشان داده که در صورتیکه میزان DNA ویروس کم باشد، اینترفرون آلفا پاسخ ضدویروسی پایدارتری ایجاد میکند، در حالی که اگر میزان DNA ویروس زیاد باشد، آنالوگهای نوکلئوزیدی انتخاب بهتری برای درمان هستند، همچنین در مبتلایانی که لامیوودین برای درمان آنها در نظر گرفته می شود، اطمینان از عدم وجود موتاسیون مقاوم به درمان (موتاسیون YMDD) اهمیت دارد که تشخیص این موتاسیون با روشهای مولکولی امکان پذیر است. به طور کلی در افرادی که به درمان پاسخ می دهند، میزان DNA ویروس به طور قابل ملاحظه ای کاهش می یابد و پاسخ پایدار به درمان به صورت عدم شناسایی НBV DNA به مدت شش ماه پس از درمان توصیف می گردد. همچنین ظهور anti-HBe در بیمارانی که HBeAg مثبت بوده اند، می تواند به عنوان نشانه کاهش تکثیر ویروس و بهبودی بیماری تلقی گردد. این پنل هم به صورت الایزا و هم PCR قابل انجام است.

هپاتیت C:

ویروس هپاتیت ( C) HCV یک ویروس RNA دار است و به دلیل جهش هایی که در طول تکثیر از خود نشان می دهد، هتروژنیسیته زیادی دارد به طوری که این ویروس به شش ژنوتیپ و هر ژنوتیپ به چندین تحت گونه تقسیم بندی میگردد. با توجه به عوارض شدید بیماری، شناسایی و پیگیری بیماران مبتلا حائز اهمیت فراوان است و امروزه تستهای آزمایشگاهی مختلفی در این راستا انجام میگیرد که به طور کلی تحت تسو عنوان قابل ارزیابی هستند :

الف) تستهای سرولوژیک که anti-HCV را در سرم یا پلاسما شناسایی میکنند.

ب) تستهای مولکولی که به دو صورت کیفی و کمی انجام شده و شناسایی ژنوم HCV، اندازه گیری میزان ویروس ( Viral Load ) و تعیین ژنوتیپ ویروس را به عهده دارند.

تست اولیه جهت شناسایی عفونت، انجام ELISA جهت نشان دادن anti-HCV می باشد که مزایایی از جمله ارزانی و قابلیت انجام سریع در مقیاس وسیع را دارد، تست مثبت ELISA در جوامع با ریسک پائین مانند اهدا کنندگان خون باید با یک تست آنالیتیک تشخیص آنتی بادی مانند RIBA تایید گردد و در صورتیکه جواب، مثبت یا مشکوک باشد، آزمایشی HCV RNA صورت خواهد گرفت. بر خلاف آن اگر آزمایش ELISA در جوامع با ریسک بالا یا در وضعیتهای مشکوک به عفونت مثبت شود. مستقیماً آزمایش HCV RNAجهت تایید انجام می پذیرد. در این حالت اگر پاسخ آزمایش ELISA مثبت بوده و HCV RNAمنفی باشد، باید آزمایش RIBA انجام گیرد که منفی شدن آن نشانه پاسخ مثبت کاذب ELISA می باشد و مثبت شدن آن علامت عفونت بهبود یافته است. آزمایش RIBA اختصاصی تر ولی مشکلتر، وقت گیرتر و تا حدی گرانتر از ELSA است و حساسیت آن در مقایسه با ELISA کمتر می باشد، علیرغم این که تعیین آنتی بادی عملی ترین روش شناسایی عفونت است ولی عدم تمیز عفونت بهبود یافته از عفونت فعال ( به دلیل حضور آنتی بادی تا چند سال پس از بهبودی) از عیوب این روش می باشد. HCV RNA در مدت کوتاهی (۳-۱ هفته) پس از رویارویی با ویروس قابل ردیابی است. در حالی که تعیین آنتی بادی به طور متوسط پس از ۸-۶ هفته قابل انجام می باشد. همچنین در نوزادان تازه متولد شده از مادران مبتلا و افراد تحت دیالیز مزمن و گیرندگان پیوند و سایر افرادی که دچار نقص ایمنی هستند و آنتی بادی در آن ها قابل شناسایی نیست، روش تعیین HCV RNA جهت تشخیص عفونت مناسب است. به دلایل فوق تشخیص RNA این ویروسی به عنوان Gold Standard جهت نشان دادن عفونت فعال ویروسی پذیرفته شده است. آزمایش تعیین کمی HCV RNA و تعیین ژنوتیپ در صورتی باید انجام شود که پیگیری بالینی و درمان بیماری مد نظر باشد

 

ایمونوفلورسانس

 

ایمونوفلورسانس یکی از روش های ایمونواسی می باشد که اولین بار توسط Coons و همکاران در سال ۱۹۴۱ ابداع گردید. در این روش از آنتی بادیها یا آنتی ژن های نشاندار با ماده فلورسنت برای تعیین موقعیت آنتی ژنها و آنتی بادیها در مقاطع بافتی استفاده می شود. از مواد فلورسانسی که به عنوان نشانگر در این روش مورد استفاده قرار می گیرند می توان به فلورسئین ایزوتیوسیانات (FITC) ، فیکواریترین(PE) ، رودامین Bد(RB) و قرمز تگزاس (TX Red) اشاره نمود. این نشانگرها تحت تاثیر نور UV تحریک شده، الکترون های اوربیتال های سطحی آن ها به لایه بالاتر از اوربیتال اولیه خود منتقل می شوند. هنگامی که منبع نور قطع شود الکترون های تحریک شده به لایه اولیه خود باز می گردند که در این بازگشت میزان انرژی مازاد خود را به صورت نور آزاد می نمایند. این نور توسط وسایل خاص قابل رویت و اندازه گیری می باشد. در حال حاضر در کشور ما استفاده از میکروسکوپ فلورسنت در روش های فلورسنت بیشترین کاربرد را دارد که این روش ها به دو گروه مستقیم و غیر مستقیم تقسیم می شوند.

ایمونوفلورسانس مستقیم (Direct Immuno Fluorescence Assay)

این روش اغلب برای شناسایی آنتی ژن های خاص نظیر میکروب ها یا سلول ها و کمپلکس های رسوبی مورد استفاده قرار می گیرد. شناسایی هر آنتی ژن خاص به وسیله آنتی بادی های نشاندار شده با مواد فلوسانس صورت می گیرد. از روش ایمونوفلوسانس مستقیم می توان برای جستجوی رسوب ایمونوگلوبین ها یا اجزای سیستم کمپلمان در بافت در یک نمونه بیوپسی استفاده نمود.

ایمونوفلورسانس غیرمستقیم (Indirect Immuno Fluorescence Assay)

در این روش از آنتی بادی نشاندار با ماده فلورسنت برای شناسایی آنتی بادی مورد نظر در سرم استفاده می شود. بدین ترتیب که آنتی بادی اختصاصی که در نمونه باید شناسایی شود به سطح جامدی که آنتی ژن مشخص فیکس شده است، متصل می شود. سپس فاز جامد شسته شده و در مجاورت آنتی بادی نشاندار شده با ماده فلورسنت قرار می گیرد و بعد از یک مرحله شستشو، میزان فلورسانس اندازه گیری می شود.

روش ایمونوفلورسانس غیرمستقیم یکی از رایج ترین روشهای تشخیص آنتی بادی ضدآنتی ژنهای خودی در بدن بیماران مبتلا به بیماریهای اتوایمیون می باشد. در این روش از مقاطع بافتی مختلف و یا رده سلولی تومور انسانی (HEp-2) به عنوان منبع آنتی ژن استفاده می شود. در آزمایش ایمونوفلورسانس غیر مستقیم آنتی ژن های مورد نظر توسط اتوآنتی بادی های سرم بیمار شناسایی گردیده و الگوهای اختصاصی و ویژه ای ایجاد می کند. هر یک از این الگوهای خاص می تواند در ارتباط با یکی از بیماری های خود ایمن باشد.

ویژگی ها

  • به طور رایج برای اختلالات بافت همبند مورد استفاده قرار می گیرد.
  • روش ایمونوفلورسانس حساسیت و اختصاصیت بالایی داشته و انجام آن آسان و ارزان قیمت می باشد.
  • در این آزمایش حضور آنتی بادی ضد هسته (ANA) در خون بیمار شناسایی می شود.
  • در این آزمایش آنتی بادی سرم بیمار به سوبسترا (سلول های حاوی آنتی ژن های خودی مانند HEp-2) متصل شده و باعث ایجاد الگوی فلورسانس متمایزی می شود که هر یک از این الگوها با بیماری خود ایمن معینی در ارتباط می باشد.

 

آزمایشات قابل انجام:

  • ANA Detection
  • FANA
  • Anti-dsDNA (Screen)
  • Anti C1q (SLE)
  • Anti- Centromer B (CREST)
  • Anti- Jo-1 (Myositis)
  • Anti- RNP /SM (MCTD)
  • Anti-Scl-70 (Scleroderma)
  • Anti-Sm (SLE)
  • Anti- SS-A (Ro) (Sjögren’s)
  • Anti- SS-B (La) (Sjögren’s)
  • Anti-MCV (Anti-Mutated Citrullinated Vimentin)
  • Anti-CCP
  • Anti-aquaporin 4 (NMO Ab, Anti-neuromyelitis optica)
  • Anti-GBM (Goodpasture‘s Syndrome)
  • Anti-lactoferrin
  • Anti-Cathepsin G (SLE- Sjögren‘s and Felty‘s Syndrome)
  • ASMA (IF)
دیدگاه خود را بیان کنید

Your email address will not be published.